Friday, October 28, 2011

Consumista es mi segundo nombre. Obsesionada es el primero.

Voy de obsesión en obsesión y tiro porque me toca. Bien, ¿y qué? A todos los que me criticáis por ello os quiero decir algo: ¿Alguna vez os habéis parado a pensar en la chicha que me da el poder dedicar mis ansias a 874647432897346987234 cosas a la vez? Bueno, no a la vez. Quizás en un mismo momento sólo pueda dedicarle mis ansias a 723653265, pero ya me entendéis.

Y es que a mí me encanta ir de una cosa a otra y no ser uni-direccionada. Me gusta cerrar algunos capítulos cuando sé que ya no puedo tirar más de ello y me gusta la sensación que me produce empezar otro nuevo capítulo lleno de purpurina y cosas que brillan. Me encanta ser variada. Me encanta ansiarme por millones de cosas. Me encanta olvidarme de unas y empezar con otras. ME ENCANTA. Y no nos equivoquemos, que yo no me olvido realmente de nada. Prueba de ello es mi habitación, ese espejo de mis múltiples obsesiones pasadas, presentes y futuras. Muchos dicen que los ojos son el espejo del alma. NAAAH. El espejo de mi alma es mi colección de cacharradas varias que se hace llamar bazar. Digooo, habitación. Y no os podéis ni imaginar lo feliz que me hace mirar para todos lados y sentirme rodeada de mi consumismo y obsesiones.

Vale, sí, a veces no es plato de buen gusto. A veces siento como que he perdido energías y tiempo en chorradas. O dinero, incluso, aunque eso me duele menos cuando me lo planteo. También siento que es todo un círculo vicioso o una Historia Interminable, pero sin Fuyur ni Atreyu. Siempre es lo mismo: Chica que se obsesiona y entra en una vorágine consumista que sólo tiene final cuando entra en otra vorágine consumista y así hasta el fin de los días. Pero luego vuelvo a pensarlo y digo: Ya, ¿y qué?.

Pues eso. Y qué.

Hace tiempo que dejé de darle vueltas a esto. Soy como soy y así seguiré (nunca cambiaréeeeeee!). Prefiero cambiar, descubrir, experimentar, soñar, probar, gastar, colorear, beber Coca-Cola y comer pipas. Y a vosotros seres de pocas obsesiones o de ninguna incluso, y de pocos ataques consumistas, sólo os voy a decir una cosa. Bueno, otra, que al principio ya dije una. La memoria de pez es lo que tiene. BUENO ESO, que os voy a decir otra cosa: No sabéis lo que os perdéis.

Y tras esta moraleja tan profunda me voy a leer. Ale, por la sombra.

Sunday, October 2, 2011

Panem et Circenses.

D. IVNI IVVENALIS SATVRA X

Omnibus in terris, quae sunt a Gadibus usque
Auroram et Gangen, pauci dinoscere possunt
uera bona atque illis multum diuersa, remota
erroris nebula. quid enim ratione timemus
aut cupimus? quid tam dextro pede concipis ut te 
conatus non paeniteat uotique peracti?
euertere domos totas optantibus ipsis
di faciles. nocitura toga, nocitura petuntur
militia; torrens dicendi copia multis
et sua mortifera est facundia; uiribus ille 
confisus periit admirandisque lacertis;
sed pluris nimia congesta pecunia cura
strangulat et cuncta exuperans patrimonia census
quanto delphinis ballaena Britannica maior.
temporibus diris igitur iussuque Neronis 
Longinum et magnos Senecae praediuitis hortos
clausit et egregias Lateranorum obsidet aedes
tota cohors: rarus uenit in cenacula miles.
pauca licet portes argenti uascula puri
nocte iter ingressus, gladium contumque timebis 
et mota ad lunam trepidabis harundinis umbra:
cantabit uacuus coram latrone uiator.
prima fere uota et cunctis notissima templis
diuitiae, crescant ut opes, ut maxima toto
nostra sit arca foro. sed nulla aconita bibuntur 
fictilibus; tunc illa time cum pocula sumes
gemmata et lato Setinum ardebit in auro.
iamne igitur laudas quod de sapientibus alter
ridebat, quotiens a limine mouerat unum
protuleratque pedem, flebat contrarius auctor? 
sed facilis cuiuis rigidi censura cachinni:
mirandum est unde ille oculis suffecerit umor.
perpetuo risu pulmonem agitare solebat
Democritus, quamquam non essent urbibus illis
praetextae, trabeae, fasces, lectica, tribunal. 
quid si uidisset praetorem curribus altis
extantem et medii sublimem puluere circi
in tunica Iouis et pictae Sarrana ferentem
ex umeris aulaea togae magnaeque coronae
tantum orbem, quanto ceruix non sufficit ulla? 
quippe tenet sudans hanc publicus et, sibi consul
ne placeat, curru seruus portatur eodem.
da nunc et uolucrem, sceptro quae surgit eburno,
illinc cornicines, hinc praecedentia longi
agminis officia et niueos ad frena Quirites, 
defossa in loculos quos sportula fecit amicos.
tum quoque materiam risus inuenit ad omnis
occursus hominum, cuius prudentia monstrat
summos posse uiros et magna exempla daturos
ueruecum in patria crassoque sub aere nasci. 
ridebat curas nec non et gaudia uolgi,
interdum et lacrimas, cum Fortunae ipse minaci
mandaret laqueum mediumque ostenderet unguem.
 ergo superuacua aut quae perniciosa petuntur?
propter quae fas est genua incerare deorum? 
 quosdam praecipitat subiecta potentia magnae
inuidiae, mergit longa atque insignis honorum
pagina. descendunt statuae restemque secuntur,
ipsas deinde rotas bigarum inpacta securis
caedit et inmeritis franguntur crura caballis. 
iam strident ignes, iam follibus atque caminis
ardet adoratum populo caput et crepat ingens
Seianus, deinde ex facie toto orbe secunda
fiunt urceoli, pelues, sartago, matellae.
pone domi laurus, duc in Capitolia magnum 
cretatumque bouem: Seianus ducitur unco
spectandus, gaudent omnes. 'quae labra, quis illi
uultus erat! numquam, si quid mihi credis, amaui
hunc hominem. sed quo cecidit sub crimine? quisnam
delator quibus indicibus, quo teste probauit?' 
'nil horum; uerbosa et grandis epistula uenit
a Capreis.' 'bene habet, nil plus interrogo.' sed quid
turba Remi? sequitur fortunam, ut semper, et odit
damnatos. idem populus, si Nortia Tusco
fauisset, si oppressa foret secura senectus 
principis, hac ipsa Seianum diceret hora
Augustum. iam pridem, ex quo suffragia nulli
uendimus, effudit curas; nam qui dabat olim
imperium, fasces, legiones, omnia, nunc se
continet atque duas tantum res anxius optat, 
panem et circenses. 'perituros audio multos.'
'nil dubium, magna est fornacula.' 'pallidulus mi
Bruttidius meus ad Martis fuit obuius aram;
quam timeo, uictus ne poenas exigat Aiax
ut male defensus. curramus praecipites et, 
dum iacet in ripa, calcemus Caesaris hostem.
sed uideant serui, ne quis neget et pauidum in ius
ceruice obstricta dominum trahat.' hi sermones
tunc de Seiano, secreta haec murmura uolgi.
uisne salutari sicut Seianus, habere 
tantundem atque illi summas donare curules,
illum exercitibus praeponere, tutor haberi
principis angusta Caprearum in rupe sedentis
cum grege Chaldaeo? uis certe pila, cohortis,
egregios equites et castra domestica; quidni 
haec cupias? et qui nolunt occidere quemquam
posse uolunt. sed quae praeclara et prospera tanti,
ut rebus laetis par sit mensura malorum?
huius qui trahitur praetextam sumere mauis
an Fidenarum Gabiorumque esse potestas 
et de mensura ius dicere, uasa minora
frangere pannosus uacuis aedilis Vlubris?
ergo quid optandum foret ignorasse fateris
Seianum; nam qui nimios optabat honores
et nimias poscebat opes, numerosa parabat 
excelsae turris tabulata, unde altior esset
casus et inpulsae praeceps inmane ruinae.
quid Crassos, quid Pompeios euertit et illum,
ad sua qui domitos deduxit flagra Quirites?
summus nempe locus nulla non arte petitus 
magnaque numinibus uota exaudita malignis.
ad generum Cereris sine caede ac uulnere pauci
descendunt reges et sicca morte tyranni.
 eloquium ac famam Demosthenis aut Ciceronis
incipit optare et totis quinquatribus optat 
quisquis adhuc uno parcam colit asse Mineruam,
quem sequitur custos angustae uernula capsae.
eloquio sed uterque perit orator, utrumque
largus et exundans leto dedit ingenii fons.
ingenio manus est et ceruix caesa, nec umquam 
sanguine causidici maduerunt rostra pusilli.
'o fortunatam natam me consule Romam:'
Antoni gladios potuit contemnere si sic
omnia dixisset. ridenda poemata malo
quam te, conspicuae diuina Philippica famae, 
uolueris a prima quae proxima. saeuus et illum
exitus eripuit, quem mirabantur Athenae
torrentem et pleni moderantem frena theatri.
dis ille aduersis genitus fatoque sinistro,
quem pater ardentis massae fuligine lippus 
a carbone et forcipibus gladiosque paranti
incude et luteo Volcano ad rhetora misit.
 bellorum exuuiae, truncis adfixa tropaeis
lorica et fracta de casside buccula pendens
et curtum temone iugum uictaeque triremis 
aplustre et summo tristis captiuos in arcu
humanis maiora bonis creduntur. ad hoc se
Romanus Graiusque et barbarus induperator
erexit, causas discriminis atque laboris
inde habuit: tanto maior famae sitis est quam 
uirtutis. quis enim uirtutem amplectitur ipsam,
praemia si tollas? patriam tamen obruit olim
gloria paucorum et laudis titulique cupido
haesuri saxis cinerum custodibus, ad quae
discutienda ualent sterilis mala robora fici, 
quandoquidem data sunt ipsis quoque fata sepulcris.
expende Hannibalem: quot libras in duce summo
inuenies? hic est quem non capit Africa Mauro
percussa oceano Niloque admota tepenti
rursus ad Aethiopum populos aliosque elephantos. 
additur imperiis Hispania, Pyrenaeum
transilit. opposuit natura Alpemque niuemque:
diducit scopulos et montem rumpit aceto.
iam tenet Italiam, tamen ultra pergere tendit.
'acti' inquit 'nihil est, nisi Poeno milite portas 
frangimus et media uexillum pono Subura.'
o qualis facies et quali digna tabella,
cum Gaetula ducem portaret belua luscum!
exitus ergo quis est? o gloria! uincitur idem
nempe et in exilium praeceps fugit atque ibi magnus 
mirandusque cliens sedet ad praetoria regis,
donec Bithyno libeat uigilare tyranno.
finem animae, quae res humanas miscuit olim,
non gladii, non saxa dabunt nec tela, sed ille
Cannarum uindex et tanti sanguinis ultor 
anulus. i, demens, et saeuas curre per Alpes
ut pueris placeas et declamatio fias.
unus Pellaeo iuueni non sufficit orbis,
aestuat infelix angusto limite mundi
ut Gyarae clausus scopulis paruaque Seripho; 
cum tamen a figulis munitam intrauerit urbem,
sarcophago contentus erit. mors sola fatetur
quantula sint hominum corpuscula. creditur olim
uelificatus Athos et quidquid Graecia mendax
audet in historia, constratum classibus isdem 
suppositumque rotis solidum mare; credimus altos
defecisse amnes epotaque flumina Medo
prandente et madidis cantat quae Sostratus alis.
ille tamen qualis rediit Salamine relicta,
in Corum atque Eurum solitus saeuire flagellis 
barbarus Aeolio numquam hoc in carcere passos,
ipsum conpedibus qui uinxerat Ennosigaeum
(mitius id sane, quod non et stigmate dignum
credidit. huic quisquam uellet seruire deorum?)—
sed qualis rediit? nempe una naue, cruentis 
fluctibus ac tarda per densa cadauera prora.
has totiens optata exegit gloria poenas.
 'da spatium uitae, multos da, Iuppiter, annos.'
hoc recto uoltu, solum hoc et pallidus optas.
sed quam continuis et quantis longa senectus 
plena malis! deformem et taetrum ante omnia uultum
dissimilemque sui, deformem pro cute pellem
pendentisque genas et talis aspice rugas
quales, umbriferos ubi pandit Thabraca saltus,
in uetula scalpit iam mater simia bucca. 
plurima sunt iuuenum discrimina, pulchrior ille
hoc atque +ille+ alio, multum hic robustior illo:
una senum facies, cum uoce trementia membra
et iam leue caput madidique infantia nasi;
frangendus misero gingiua panis inermi. 
usque adeo grauis uxori natisque sibique,
ut captatori moueat fastidia Cosso.
non eadem uini atque cibi torpente palato
gaudia; nam coitus iam longa obliuio, uel si
coneris, iacet exiguus cum ramice neruus 
et, quamuis tota palpetur nocte, iacebit.
anne aliquid sperare potest haec inguinis aegri
canities? quid quod merito suspecta libido est
quae uenerem adfectat sine uiribus? aspice partis
nunc damnum alterius. nam quae cantante uoluptas, 
sit licet eximius, citharoedo siue Seleuco
et quibus aurata mos est fulgere lacerna?
quid refert, magni sedeat qua parte theatri
qui uix cornicines exaudiet atque tubarum
concentus? clamore opus est ut sentiat auris 
quem dicat uenisse puer, quot nuntiet horas.
praeterea minimus gelido iam in corpore sanguis
febre calet sola, circumsilit agmine facto
morborum omne genus, quorum si nomina quaeras,
promptius expediam quot amauerit Oppia moechos, 
quot Themison aegros autumno occiderit uno,
quot Basilus socios, quot circumscripserit Hirrus
pupillos, quot longa uiros exorbeat uno
Maura die, quot discipulos inclinet Hamillus;
percurram citius quot uillas possideat nunc 
quo tondente grauis iuueni mihi barba sonabat.
ille umero, hic lumbis, hic coxa debilis; ambos
perdidit ille oculos et luscis inuidet; huius
pallida labra cibum accipiunt digitis alienis,
ipse ad conspectum cenae diducere rictum 
suetus hiat tantum ceu pullus hirundinis, ad quem
ore uolat pleno mater ieiuna. sed omni
membrorum damno maior dementia, quae nec
nomina seruorum nec uoltum agnoscit amici
cum quo praeterita cenauit nocte, nec illos 
quos genuit, quos eduxit. nam codice saeuo
heredes uetat esse suos, bona tota feruntur
ad Phialen; tantum artificis ualet halitus oris,
quod steterat multis in carcere fornicis annis.
ut uigeant sensus animi, ducenda tamen sunt 
funera natorum, rogus aspiciendus amatae
coniugis et fratris plenaeque sororibus urnae.
haec data poena diu uiuentibus, ut renouata
semper clade domus multis in luctibus inque
perpetuo maerore et nigra ueste senescant. 
rex Pylius, magno si quicquam credis Homero,
exemplum uitae fuit a cornice secundae.
felix nimirum, qui tot per saecula mortem
distulit atque suos iam dextra conputat annos,
quique nouum totiens mustum bibit. oro parumper 
attendas quantum de legibus ipse queratur
fatorum et nimio de stamine, cum uidet acris
Antilochi barbam ardentem, cum quaerit ab omni,
quisquis adest, socio cur haec in tempora duret,
quod facinus dignum tam longo admiserit aeuo. 
haec eadem Peleus, raptum cum luget Achillem,
atque alius, cui fas Ithacum lugere natantem.
incolumi Troia Priamus uenisset ad umbras
Assaraci magnis sollemnibus Hectore funus
portante ac reliquis fratrum ceruicibus inter 
Iliadum lacrimas, ut primos edere planctus
Cassandra inciperet scissaque Polyxena palla,
si foret extinctus diuerso tempore, quo non
coeperat audaces Paris aedificare carinas.
longa dies igitur quid contulit? omnia uidit 
euersa et flammis Asiam ferroque cadentem.
tunc miles tremulus posita tulit arma tiara
et ruit ante aram summi Iouis ut uetulus bos,
qui domini cultris tenue et miserabile collum
praebet ab ingrato iam fastiditus aratro. 
exitus ille utcumque hominis, sed torua canino
latrauit rictu quae post hunc uixerat uxor.
festino ad nostros et regem transeo Ponti
et Croesum, quem uox iusti facunda Solonis
respicere ad longae iussit spatia ultima uitae. 
exilium et carcer Minturnarumque paludes
et mendicatus uicta Carthagine panis
hinc causas habuere; quid illo ciue tulisset
natura in terris, quid Roma beatius umquam,
si circumducto captiuorum agmine et omni 
bellorum pompa animam exhalasset opimam,
cum de Teutonico uellet descendere curru?
prouida Pompeio dederat Campania febres
optandas, sed multae urbes et publica uota
uicerunt; igitur Fortuna ipsius et urbis 
seruatum uicto caput abstulit. hoc cruciatu
Lentulus, hac poena caruit ceciditque Cethegus
integer et iacuit Catilina cadauere toto.
 formam optat modico pueris, maiore puellis
murmure, cum Veneris fanum uidet, anxia mater 
usque ad delicias uotorum. 'cur tamen' inquit
'corripias? pulchra gaudet Latona Diana.'
sed uetat optari faciem Lucretia qualem
ipsa habuit, cuperet Rutilae Verginia gibbum
accipere +atque suum+ Rutilae dare. filius autem 
corporis egregii miseros trepidosque parentes
semper habet: rara est adeo concordia formae
atque pudicitiae. sanctos licet horrida mores
tradiderit domus ac ueteres imitata Sabinos,
praeterea castum ingenium uoltumque modesto 
sanguine feruentem tribuat natura benigna
larga manu (quid enim puero conferre potest plus
custode et cura natura potentior omni?),
non licet esse uiro; nam prodiga corruptoris
improbitas ipsos audet temptare parentes: 
tanta in muneribus fiducia. nullus ephebum
deformem saeua castrauit in arce tyrannus,
nec praetextatum rapuit Nero loripedem nec
strumosum atque utero pariter gibboque tumentem.
i nunc et iuuenis specie laetare tui, quem 
maiora expectant discrimina. fiet adulter
publicus et poenas metuet quascumque mariti
+irati+ debet, nec erit felicior astro
Martis, ut in laqueos numquam incidat. exigit autem
interdum ille dolor plus quam lex ulla dolori 
concessit: necat hic ferro, secat ille cruentis
uerberibus, quosdam moechos et mugilis intrat.
sed tuus Endymion dilectae fiet adulter
matronae. mox cum dederit Seruilia nummos
fiet et illius quam non amat, exuet omnem 
corporis ornatum; quid enim ulla negauerit udis
inguinibus, siue est haec Oppia siue Catulla?
deterior totos habet illic femina mores.
'sed casto quid forma nocet?' quid profuit immo
Hippolyto graue propositum, quid Bellerophonti? 
erubuit +nempe haec+ ceu fastidita repulso
nec Stheneboea minus quam Cressa excanduit, et se
concussere ambae. mulier saeuissima tunc est
cum stimulos odio pudor admouet. elige quidnam
suadendum esse putes cui nubere Caesaris uxor 
destinat. optimus hic et formonsissimus idem
gentis patriciae rapitur miser extinguendus
Messalinae oculis; dudum sedet illa parato
flammeolo Tyriusque palam genialis in hortis
sternitur et ritu decies centena dabuntur 
antiquo, ueniet cum signatoribus auspex.
haec tu secreta et paucis commissa putabas?
non nisi legitime uolt nubere. quid placeat dic.
ni parere uelis, pereundum erit ante lucernas;
si scelus admittas, dabitur mora paruula, dum res 
nota urbi et populo contingat principis aurem.
dedecus ille domus sciet ultimus. interea tu
obsequere imperio, si tanti uita dierum
paucorum. quidquid leuius meliusque putaris,
praebenda est gladio pulchra haec et candida ceruix. 
 nil ergo optabunt homines? si consilium uis,
permittes ipsis expendere numinibus quid
conueniat nobis rebusque sit utile nostris;
nam pro iucundis aptissima quaeque dabunt di.
carior est illis homo quam sibi. nos animorum 
inpulsu et caeca magnaque cupidine ducti
coniugium petimus partumque uxoris, at illis
notum qui pueri qualisque futura sit uxor.
ut tamen et poscas aliquid uoueasque sacellis
exta et candiduli diuina tomacula porci, 
orandum est ut sit mens sana in corpore sano.
fortem posce animum mortis terrore carentem,
qui spatium uitae extremum inter munera ponat
naturae, qui ferre queat quoscumque labores,
nesciat irasci, cupiat nihil et potiores 
Herculis aerumnas credat saeuosque labores
et uenere et cenis et pluma Sardanapalli.
monstro quod ipse tibi possis dare; semita certe
tranquillae per uirtutem patet unica uitae.
nullum numen habes, si sit prudentia: nos te, 
nos facimus, Fortuna, deam caeloque locamus.

Saturday, September 10, 2011

20 cosas que me gustaría hacer antes de morir.

El otro día en Twitter el hashtag #20CosasQueHacerAntesDeMorir andaba circulando por los timelines ajenos y yo me quedé pensando en él intentando hacer un lista con esas 20 cosas sin mucho éxito, la verdad. Pero he decidido forzar mis neuronas porque a veces necesitas darles un poco de caña por aquello de que no se queden entumecidas. Y es que esto me resulta interesante y me apetece pensarlo, por que de lo contrario anda que iba yo a forzar las neuronas... sí sí... que las fuercen otros... :D

Supongo que también influye el no tener nada que hacer y aburrirme hasta los extremos de la depresión. Y así día tras día.

1. Conseguir terminar de escribir un libro de una vez por todas.
2. Publicar un libro y verme en las estanterías de alguna librería.
3. Ir a India, Nueva Zelanda, Australia, Escocia, Irlanda, Escandinavia, Egipto y Jordania. Entre otros muchos sitios, claro, pero esos principalmente.
4. Volver a Atlanta.
5. Conocer a Jeffrey Dean Morgan para tirarme encima de él y agarrarle las piernas :D Obviamente después le obligaría a casarse conmigo, pero ese ya es otro tema. Ay omá.
6. Estudiar y aprobar las oposiciones.
7. Aprender a tocar el violín y el violoncelo. Y la zanfoña.
8. Poder tocar esto en el piano. Bueno, en realidad el punto sería poder volver a tocar el piano algún día sin que me deprima por haber sido tan estúpida de dejarlo hace 10 años. Pero va todo en el mismo saco.
9. Bañarme con tiburones. Y con delfines. Sísí, con ambos. Por separado, claro, pero con ambos.
10. Comprarme un barco y navegar a la deriva por las costas de Dios :D
11. Ser capaz de empezar algo que me guste y no dejarlo al cabo de un tiempo aunque me siga gustando.
12. Ir a la base Admundsen-Scott en el Polo Sur. Y hacer alguna expedición que otra. Y lo mismo se aplica al polo norte en cuestión de expediciones. Ahh, siempre me he obsesionado con este tema y no sabría explicar muy bien el porqué. Pero supongo que el pasarme la vida viendo vídeos de expediciones a esos lugares desde que era pequeña habrá influido.
13. Ir a unas olimpiadas como espectadora. Y a un mundial de fútbol. Y... a los mundiales de natación. Y a muchos otros eventos.
14. Dormir alguna noche sin pesadillas(insomnio/sueño interrumpido/todas esas cosas. Incluso no pasarme noches en blanco, por favor.
15. Enfrentarme a todos mis miedos sin ningún tipo de miedo, valga la redundancia y esas cosas.
16. Que venga un holocausto zombie y me pueda liar a tiros con esos malditos bastardos infectados.
17. Aprender a convivir conmigo misma.
18. Saber lo que se siente estando enamorado. Todos a coro: Ooooohhhh. Niseosocurra ¬¬!
19. Que venda el Doctah y se me lleve. Como compañera y como lo que él quiera.
20. Ser feliz.

Si se me ocurre alguno más ya lo iré añadiendo. Aunque ya no serían 20 cosas sino 3275643278423573462, pero da igual :D

21. Ver todas las películas de Hunger Games y sobrevivir en el intento jajaja! :D
22. Criar a un león a un tigre a un leopardo a... todos :D

Hace años en esta lista hubiesen estado incluidos estos puntos: cantar en un escenario, grabar un disco, salir en una peli, ganar un premio de teatro, sonar en la radio, irme a EE.UU concretamente a Atlanta y tener un príncipe azul. He cumplido todos esos puntos menos el último y me da igual no haberlo cumplido porque ya no creo en ellos. Pero me llena de orgullo y satisfacción haber cumplido esos deseos ya... Son menos cosas que cumplir antes de morir, si es que algún día cumplo alguna más. Pero eh, disfruto con esas cosas :D Sobre todo con cantar, no podría vivir sin ello.

Y ahora voy a seguir ignorando todas esas cosas porque eso es lo que hago. ¿U os pensabais que cambiaría algo sólo por el hecho de escribir una lista? JA. Menos mal que yo ya me conozco.

Thursday, September 8, 2011

Los todos y las cosas y las fantasías que son los padres.

Es bonito pensar que tienes miles de millones de cosas y cientos de miles de millones de todos. Lo jodido es darte cuenta de que realmente no las tienes, ni tienes todos ni hostias, y que te has creído tus propias películas al respecto. Despierta, Xane, despierta. Que tú no eres el todo de nadie, ni nadie llegará a ser tu todo jamás de los jamases. Y todo y todos viven mejor sin tener que aguantarte, que das mucho el coñazo y eres insoportable. Y todas esas cosas que creías tener no eran más que pura fantasía creada por una mente que necesita clavos ardiendo cual Katniss en Los Juegos del Hambre a los que aferrarse. No digo más. ¿Importante tú de qué? Pardilla, más que pardilla.

Y no es pesimismo ni estupidez transitoria lo que aquí nos encontramos, no. Es una realidad tan aplastante que asfixia y algo que me ha llevado muuuuucho tiempo entender y caer de la burra y todas esas cosas. Los todos no existen, son los padres. Así como tampoco existen las cosas ni las fantasías. Ni las ilusiones ni los horizontes cercanos. Ni los príncipes multicolores ni las hadas con alas de purpurina. No existe nada. Nazin. Ni lo más mínimo.

Ah, la ignorancia. Cuán bella es y cuán feliz hace a medio mundo aunque se lo carguen a la par que son felices porque eso de la ignorancia como que tiene una doble cara que realmente no me gusta pero que me da igual quiero ser ignorante y punto pelota. *Respira tras soltar todo eso de carrerilla*

... Y eso.

Que me voy a leer para seguir alimentando mis fantasías destructoras y tan necesarias.

Friday, September 2, 2011

Soy asocial (porque el mundo me ha hecho asíiiiN) :D

Pues sí. Llego a esa conclusión la inmensa mayoría de las veces cuando voy caminando por la calle y me doy cuenta de que siempre mira a todos lados menos a la cara de la gente. Y diréis: "pues hasta ahí normal". Sí, normal puede que sea, pero yo no lo hago porque no quiero encontrarme a nadie. Tal cual. No quiero saludar a nadie, ni quiero pararme a hablar con nadie. No quiero que me molesten jaja!

Podéis llamarme desagradable, pero en realidad es que... no sé... no tengo nada interesante que contarle a nadie. Ni tengo ganas d pararme en medio de la calle. Y tampoco tengo ganas de perder mi "valioso" tiempo con relaciones queyoquesé, quedarán perdidas en el baúl de los recuerdos como todas las anteriores.

Así que si alguna vez me veis por la calle y no os saludo puede ser por dos motivos: uno, porque realmente no os he visto. Y dos, porque no me apetece pararme. Probablemente vaya pensando en el libro que me espera en casa, o en la película, o en lo que sea y no tengo ganas de más. Perdonadme, no soy tan desagradable como parezco. En realidad siempre hay mucho más detrás de todas mis acciones que no voy a explicar. Simplemente... No me apetece. Para qué. Si es que nada tiene sentido. Nada nada nada.

Desencanto y desesperanza, que se llama. Supongo. Nolosé.

... Ni me importa. Ya no.

Sunday, August 28, 2011

Forever alone, para dummies.

¿Sabéis? Hay gente a la que le cuesta mucho ponerse a punto porque digamos que no hay taller que pueda hacerlo en este mundo, salvo el que uno mismo posee. A veces no nos damos cuenta de eso y dejamos que el tiempo pase buscando soluciones en muchos otros lugares, comparando precios e indignándonos cuando no nos dan lo que queremos. Pero lo cierto es que la solución siempre la teníamos en nuestro propio taller.Quién lo iba a decir.

El verano ha pasado casi completamente, quién lo iba a decir también. Y ha pasado sin pena ni gloria, seamos realistas... Me lo he pasado prácticamente entero en casa, leyendo, ordenando, organizando, deprimiéndome, tirándome de los pelos, mudando de piel, riéndome de mí misma, volviendo a organizar, leyendo más aún, cagándome en la humanidad entera, ¿he dicho organizando ya?, sintiéndome más forever alone que nunca y ah, leyendo. He recapacitado, he tenido mis días malos y mis días peores, he pensado en todo todo y todo por mí y por mis compañeros, he intentado recomponer desperfectos y he decorado el garaje para poder ponerme a punto. Pero ahora me doy cuenta de que ha pasado más tiempo del que pensé que necesitaría... Casi tres meses ya. Demasiado. Hacía mucho que no tenía la necesidad de esconderme durante tanto tiempo y, aún por encima, tengo la sensación de que no ha servido de nada.

Pero no me arrepiento. Lo cierto es que lo necesitaba y puede que aún lo siga necesitando, aunque eche de menos pequeños retazos de mis vidas anteriores en las que yo tenía algo más de vida en este cuerpo que ahora mismo está casi para el desguace. Y no lo digo por los años ni por las enfermedades que son muchas y variadas, no. Lo digo por mí en general.

Yo creo que ni Extreme Makeover podría hacer algo por mí ya.

No voy a dar más explicaciones ni a pedirle perdón a nadie por haberme encerrado tanto. No tengo por qué. Si realmente hubiese importado creo que ya me lo habrían dicho hace tiempo. Pero no. Y es que me da igual... Nadie dijo que renovarse o morir fuese fácil porque normalmente cuando pasas por el garaje dejas muchas piezas viejas e inservibles atrás.

Aunque a veces joda tirar esas piezas a la basura. sabéis o qué. Y jode. Mucho. Duele incluso.

Y total: es casi el final del mes de agosto y llevo casi tres meses de vuelta en España. No he hecho nada ni he decidido nada. No he andado ningún camino. Ni tan siquiera me he planteado uno. Sólo me he relajado y me he dedicado a la vida contemplativa mientras practicaba el "cómo ser un forever alone para dummies" y también el "jugar al escondite de forever alone total". Resumen, forever alone.

Y no estoy muy segura de qué he querido decir con este post, si os soy sincera. A veces dejo que las letras fluyan sin preocuparme de nada más y luego lo releo y digo: "WHAT THE FUCK?" y así hasta la saciedad eterna. Pero me gusta esto de autosorprenderme, debería ejecitarlo más.

Monday, August 1, 2011

30-1.

Y yo con estos pelos.

Y es que no entiendo en qué momento han pasado 29 años de mi vida, en serio... No lo entiendo. Parecerán pocos para algunos y muchos para otros, pero para mí es una cantidad horrorosa de años que han pasado como si la vida no fuera con ellos. Y no, no me gusta. No me gusta esta fecha. No me gusta lo mal que me hace sentir pese a todas las felicitaciones (las cuales os agradezco con toda mi alma, de verdad, me hacéis el día un poquito mejor :D). Y no me gusta que se pase el día y me sienta vacía sabiendo que, probablemente, tendría que aprovechar para celebrarlo de miles de millones de maneras.

Pero para qué.